Abortus

Hier gaat alles goed. Ik ben lekker aan het werk en aan het fotograferen.

We staan al weer op de lijst voor een nieuwe behandeling in april. Tenminste als die doorgaat. We twijfelen niet hoor maar willen van de artsen het een en ander zeker weten. Doordat we onze moppies niet drie maar vijf dagen hebben laten groeien zijn er andere resultaten geweest. We hebben ondekt dat bij drie dagen we een heel mooi resultaat hebben. De moppie's delen de eerste drie dagen prima. Vanaf dag 4 krijgen ze het moeilijk. Het blijkt dat dan het zaadje ook wat effort moet doen. Helaas is dat moeilijker gebleken. Dat kan bv door vitaminen komen of door verminderde testosteronen. Van het laatste weten we wel dat mijn ventje op het randje van twijfelen zat. Maar door het mooie resultaat bij drie dagen is er nooit twijfel onstaan. Nu dus wel. Deze week horen we of hij idd ook aan de hormonen moet. En hoe dat dan werkt. Spannend dus.

Ik had gisteren mijn liefste vriendin aan de telefoon. En eigenlijk ben ik wel geschrokken van haar verhaal. En nog meer van de gemakzucht van mensen.

Twee van haar collega's hebben abortus laten plegen. Eentje omdat ''het'' niet uit kwam. Inmiddels is deze nu wel moeder wat natuurlijk super makkelijk ging. Daarnaast heeft ze een collega die jaren geprobeerd heeft om zwanger te worden. Ze is zelfs naar Duitsland gegaan nadat ze in NL geen behandelingen meer mochten doen. Medicatie in Frankrijk gehaald. En zichzelf hiervoor in de schulden gestoken. Ik kan dat begrijpen. Al vraag ik me zoals wel vaker af waar ligt de grens. Maar die ligt voor elk persoon ergens anders. En als je wens zo groot is dan doe je daar oneindig veel voor. Inmiddels is deze dame dan moeder van een heel leuk lief meisje. En nu plots is ze per ongeluk van zelf zwanger geworden. En dan ja je raad het al...pleegt ze abortus omdat ''het'' niet uitkomt omdat de kleine meid zo moeilijk is. Wat verder geen ziek meisje is maar gewoon een gezonde kleuter. Niet te geloven....echt ik kan daar helemaal niets mee. En kan eigenlijk ook best wel boos worden om zulke dingen. Al weet ik best dat het niet aan mij is en dat iedereen doet wat in zijn of haar vermogen ligt.

En toch vindt ik het oneerlijk en reuze moeilijk. Al die meiden die ik inmiddels heb leren kennen. Al die meiden die elke maand,elke dag, elke minuut pijn lijden fysiek en mentaal. Al die meiden die zo sterk zijn, die allerlei vrienden en familie kwijt raken.

Maar goed...wij gaan stug door;-)

X sasbelgie

Helaas pindakaas

Vandaag was de grote dag...sinds zatedag nog plots een keel ontsteking en koorts. Gelukkig is dat vandaag al bijna weg.

Het bloedprikken ging als een speer. Dat verwonderd mij altijd omdat het meestal niet zo goed gaat. Ik heb nogal diepliggende en rollende aders. Dat is lastig prikken ..altijd een beetje gokken. En vaak gokken ze mis met alle gevolgen van dien. Maar goed er zat vandaag zo waar een goede prikker. In een keer raak en het ging vlot, deed geen pijn. Alleen zat madam zo te beppen dat ze me te lang met de naald liet zitten...en nog wat beppen..en nog even om het hoekje kijken vanuit je stoel...tja joh toe maar...rustig aan neem je tijd...mijn armpje wordt niet steeds blauwer hoor...bep nog maar een beetje. He uh beppie....wil je de naald er effe uithalen??? Gelukkig kon dat;-)

Helaas was de uitslag weer als van ouds. Helaas sorry mevrouw we hebben geen goed nieuws voor u. Oh ok dan, zetten jullie ons dan weer op de nieuwe lijst. Oh..stil gaat het wel ik ja hoor. Tja soms wordt je een beetje stoïcijns ...je trekt een muurtje op zo groot als de Chinese dus..Zij de dame in kwestie nog heel lief en heel mee levend alles plannen voor een volgende ronde. In april al..pff zeg ik wel een beetje snel...oh kunt u dat niet aan dan mag het ook later hoor...gaat het wel. Ja hoor het gaat nee zo is goed later hoeft niet. Zekers mevrouw. En zo werd ik een lijdend voorwerp...waardoor de tranenmachine dan toch op gang kwam ...shit..weer op het werk...weer een uru eerder weg...weer al die medelijdende blikken maar niets zeggen ..op 2 na.

Bij thuis komst lag er dan nog even een brief van het uz. Daarin stond nog eens wat ze hadden gedaan en hoe de status was. Wij snappen eigenlijk achteraf niet zo goed waarom de moppie's zijn terug geplaatst. De gemeten kwaliteit was echt slecht. Dus de volgende keer willen we dat niet meer.

Verder zal de komende dagen het randje wel weer slijten. De teller in de hemel staat inmiddels op 23 ....

X sas

Meer praten

Het is al een tijdje zo dat ik merk dat er weinig bekend is over het leed onder de iui,ivf,icsi, adoptie en andere zaken rond het ongewenst kinderloos zijn.

Men denkt over het algemeen(zo ook ik tot een paar jaar terug) met een van de behandelingen in het in een poep en een scheet(voor de NL lezers) of wel tussen de soep en de patatten (voor de BE lezers)gebeurd. Iedereen kan op die manier zwanger worden. Mensen kiezen zelf om dat niet te doen en gaan dan over tot adoptie. Niets maar dan ook niets in minder waar.

Natuurlijk als je eenmaal in die medische molen zit is het een keuze palet van jewelste. Maar eigenlijk wil je dat helemaal niet. Je wilt ''gewoon'' een kind.

Ook zijn er wel eens programma's die er iets over zeggen, op internet is er wel het een en ander over te lezen maar, nooit echt duidelijk. Hoe komt dat toch? In een tijd waarover we over alles praten, alles gezien mag worden, alles gezegd wordt? Hoe is het toch mogelijk dat er niet met een grotere openheid over wordt gesproken. Deze vragen houden mij al een tijdje bezig.

Wat mij ook zo opvalt is dat mensen die met behandelingen bezig zijn er niet over durven, kunnen, willen praten. Op bv een chat met ''lotgenoten''(wat een rot woord trouwens) hebben vele mensen een nickname ook op de blogs die ze zelf schrijven. Ergens snap ik het wel hoor maar aan de andere kant vindt ik het soms jammer.

Wij (ongewenst kinderloze) klagen onderling vaak dat men er geen begrip voor heeft maar moeten we dan zelf niet opener worden? De wereld om ons heen beter informeren?

Ik ben onlangs begonnen met een foto reportage te maken. Van het UZ Gent heb ik hiervoor toestemming gekregen. Tot nu toe zijn het helaas alleen maar plastische beelden. Graag wil ik werken met mensen, echte mensen en hun verhaal in beeld brengen. De leuke, mooie, vrolijke, moeilijke kanten vast leggen zodat er ook meer visueel beeld komt. De foto's die ik voor mijn blog gebruik zijn door mij gemaakt.

Dus wil je meewerken, durf je het, ik hoop het laat het maar weten. Samen kunnen we meer!

Tot slot nog een filmpje die ik op een andere blog zag...de volgende keer mijn ongenuanceerde mening erover.

http://www.novatv.nl/page/detailreacties/uitzendingen/7481/IVF+zonder+grenzen+in+Israël

XX Sasbelgie (ook in nickname dus...)

Zwanger????????

Elke keer opnieuw merk ik altijd wel iets. Of ik echt zwanger ben echt geen idee natuurlijk. We zullen nog wat geduld moeten hebben.

Maar toch elke maand opnieuw denk je dat het wel zo is. S'morgen altijd misselijk, elke dag hoofdpijn, plots heel moe, pijnlijke brosten....enz. Zelfs als de artsen bellen dat het niet zo is dan denk ik altijd jaja ..we zullen zien ..misschien hebben jullie wel de uistlagen verwisseld. Om dan twee dagen later de monstertjes te verwelkomen.

Ach ja..twijfel,hoop,verlangen en angst. Het is de dagelijkse portie afwachten.

x sas

Geluk???

Vanmorgen toch maar met een volle blaas de auto in gestapt. Even moeten wachten maar ik was al snel aan de beurt. Helaas was onze ''eigen'' proffie er niet. Jammer ik mag dat mens eigenlijk wel erg graag. Nuchter maar toch meelevend, beetje zoals ik..tenminste..

De dokter was heel vriendelijk heeft ook de tijd genomen voor het een en ander aan uitleg. De moppie's zijn een beetje traag de laatste dagen. Maar 1-tje is toch nog 7 cellig. Dat is wel redelijk.

Normaal zijn wij uitstekende kwaliteit gewend, vandaar dat we nu wat onzeker zijn. Maar normaal waren ze maar 3 dagen oud en niet 5, dus dat is wel iets anders. De dokter vertelde dat tijdens de eertse drie dagen vooral het eicel zijn werk doet, pas daarna het zaadje. Zie hier begint de rolverdeling tussen man en vrouw al....toch genetisch bepaald. Tot spijt voor de feministen onder ons;-)

Het zaadje heeft bij ons dus wat moeite door gebrek aan vitamienen enz. dus nu zijn we het internet aan het afspeuren naar...wat voor vitaminen kun je het beste nemen.

Bij toeval...nou ja ik geloof niet zo in toeval. Heb ik vorige week iets gehoord over Zink. Nu verder gezocht en idd het is een mineraal of vitamine die de innesteling bevorderd en het sprema vruchtbaarder maakt. Daarnaast is Q-10 blijkbaar ook slim om te nemen.

Dus HEMA tot morgen!!! En zo zie je maar na bijna 7 jaar proberen, na 3 jaar onderdeel te zijn geworden van het meubilair in het UZ Gent, na vele gesprekken. Is internet altijd een goed medium en leren we dagelijks nog bij.

Het wachten is begonnen....

grt sas

Wat een uren

Gisteren kon ik me dan toch niet meer inhouden. Ik ben maar weer eens brutaal geweest....en het uz gebeld om te vragen of onze moppie's nog groeien.

Helaas is het zo dat ze van maandag op dinsdag nacht niet zijn gegroeid. De dame van het labo had een heel technisch verhaal. Delingen en nog meer delingen, technisch gezien zijn ze nu 5 en 6 cellen groot. Gisteren zijn ze in een ander vitamine badje gestopt in de hoop dat ze die lekker vinden en opeens nog eens groeien.

Volgens het labo kan dat...maar ja ...volgens mij kan dat niet echt. Het is hier ook wel zo dat ze vaak verzachtende woorden gebruiken. Hoe het kan enzo dat moest ik morgen maar vragen.

Ik ben dus nu al uren in twijel, hoop toch, geloof het niet echt....houdt er rekening mee dat ik zo voor niets naar Gent rijdt.

Het was een lange koude nacht....


Sas

The day after

Wauw een wonder...de punctie is gisteren heel goed verlopen. Eigenlijk had ik verwacht veel zenuwachtiger te zijn. Maar ik was best wel erg rustig. Behalve heel even toen de anesthesist langs kwam. Hij zag de paniek en werd opslag heel erg vriendelijk. Ik werd vlak daarna gehaald, zijn assistent wilde mij het infuus inbrengen. Waarop hij zei,, nee nee dat doen we niet mevrouw heeft schrik, we gaan lekker met een kapje doen zoalsbij kleine kindjes'' De manier waarop hij dat zei en dan zo vriendelijk wauw..echt waar. Toen ik wakker werd ook niet huilend en in paniek wakker geworden en niet bibberend en ook niet misselijk. Ik weet niet welke medicijnenkast hij heeft open getrokken maar wel de juiste. Dus een nederig applaus voor de man!

Dan heeft de arts helaas maar 5 eitjes kunnen oogsten...tjee ik lijk soms echt een kwekerij. Dat is wat weinig maar goed beter dan niets. Net naar het ziekenhuis gebeld nog iets slechter nieuws er zijn er maar 2 bevrucht...en die moeten nu 9 maanden gaan groeien....tenminste dat is de lange termijn doelstelling, ja toch. Maar voor de korte termijn maar hopen dat ze de 5 dagen halen. We duimen en hopen hard voor de woensdag....spannend is het zekers.

Ik voel me vandaag eigenlijk best redelijk, geen hoofdpijn, zowaar. Alleen mijn buik is nog wat gevoelig, wat dik maar zeer draagbaar.

Tot van de week ....x sas