Gesprekje

We horen van mensen dat we niet zoveel meer bloggen dat klopt. Het gaat goed en op icsi gebied gebeurd er niet zo heel veel. Uhhhh..niets eigenlijk.

Vorige maand zijn we nog wel even met de Prof. wezen praten. Dat ging zoals gewoonlijk dan toch weer anders dan we dachten. Zij was niet aanwezig tijdens de laatste dagen van de vorige icsi ronde. Ze begreep dan ook niet waarom de andere artsen twee moppie's hadden terug geplaatst ze waren toch al meer dood dan levend. Precies zoals mijn man en ik al dachten. Ze waren zelfs niet goed genoeg geweest voor onderzoek.....dat zegt veel.

Ook blijkt het dus helemaal niet met hormonen van mijn man te maken te hebben. En testosteronen schijnen dus voor ons helemaal niet de oplossing te zijn. Het zaad wordt daarvan alleen maar slecht. Ok....hele andere info dus. Daar waren we beide dus wel even stil van.

Verder weet de prof. eigenlijk niet zo goed wat er aan de hand is. De eerste keer hadden we een heel goed resultaat de tweede keer heel slecht. We ''moeten'' dus nog een ronde doen om zeker te weten hoe en wat. En ook zeker de moppie's 5 dagen laten groeien. Als het dan weer niet zo goed gaat dan is alleen een donor eicel een optie of de andere optie's. Tot nu toe willen we beide die pieste niet bewandelen.

Doordat mijn man pas een operatie heeft gehad. Raad de prof. ons aan even te wachten omdat al die medicatie wel eens van invloed kan zijn. Prima voor ons en eigenlijk heel eerlijk gezegd vindt ik het wel fijn. Even geen gepruts aan mijn lijf.

De afspraak staat nu ergens aan het einde van de zomer. We zien wel.

x sasbelgie

Helaas pindakaas

Vandaag was de grote dag...sinds zatedag nog plots een keel ontsteking en koorts. Gelukkig is dat vandaag al bijna weg.

Het bloedprikken ging als een speer. Dat verwonderd mij altijd omdat het meestal niet zo goed gaat. Ik heb nogal diepliggende en rollende aders. Dat is lastig prikken ..altijd een beetje gokken. En vaak gokken ze mis met alle gevolgen van dien. Maar goed er zat vandaag zo waar een goede prikker. In een keer raak en het ging vlot, deed geen pijn. Alleen zat madam zo te beppen dat ze me te lang met de naald liet zitten...en nog wat beppen..en nog even om het hoekje kijken vanuit je stoel...tja joh toe maar...rustig aan neem je tijd...mijn armpje wordt niet steeds blauwer hoor...bep nog maar een beetje. He uh beppie....wil je de naald er effe uithalen??? Gelukkig kon dat;-)

Helaas was de uitslag weer als van ouds. Helaas sorry mevrouw we hebben geen goed nieuws voor u. Oh ok dan, zetten jullie ons dan weer op de nieuwe lijst. Oh..stil gaat het wel ik ja hoor. Tja soms wordt je een beetje stoïcijns ...je trekt een muurtje op zo groot als de Chinese dus..Zij de dame in kwestie nog heel lief en heel mee levend alles plannen voor een volgende ronde. In april al..pff zeg ik wel een beetje snel...oh kunt u dat niet aan dan mag het ook later hoor...gaat het wel. Ja hoor het gaat nee zo is goed later hoeft niet. Zekers mevrouw. En zo werd ik een lijdend voorwerp...waardoor de tranenmachine dan toch op gang kwam ...shit..weer op het werk...weer een uru eerder weg...weer al die medelijdende blikken maar niets zeggen ..op 2 na.

Bij thuis komst lag er dan nog even een brief van het uz. Daarin stond nog eens wat ze hadden gedaan en hoe de status was. Wij snappen eigenlijk achteraf niet zo goed waarom de moppie's zijn terug geplaatst. De gemeten kwaliteit was echt slecht. Dus de volgende keer willen we dat niet meer.

Verder zal de komende dagen het randje wel weer slijten. De teller in de hemel staat inmiddels op 23 ....

X sas

Geluk???

Vanmorgen toch maar met een volle blaas de auto in gestapt. Even moeten wachten maar ik was al snel aan de beurt. Helaas was onze ''eigen'' proffie er niet. Jammer ik mag dat mens eigenlijk wel erg graag. Nuchter maar toch meelevend, beetje zoals ik..tenminste..

De dokter was heel vriendelijk heeft ook de tijd genomen voor het een en ander aan uitleg. De moppie's zijn een beetje traag de laatste dagen. Maar 1-tje is toch nog 7 cellig. Dat is wel redelijk.

Normaal zijn wij uitstekende kwaliteit gewend, vandaar dat we nu wat onzeker zijn. Maar normaal waren ze maar 3 dagen oud en niet 5, dus dat is wel iets anders. De dokter vertelde dat tijdens de eertse drie dagen vooral het eicel zijn werk doet, pas daarna het zaadje. Zie hier begint de rolverdeling tussen man en vrouw al....toch genetisch bepaald. Tot spijt voor de feministen onder ons;-)

Het zaadje heeft bij ons dus wat moeite door gebrek aan vitamienen enz. dus nu zijn we het internet aan het afspeuren naar...wat voor vitaminen kun je het beste nemen.

Bij toeval...nou ja ik geloof niet zo in toeval. Heb ik vorige week iets gehoord over Zink. Nu verder gezocht en idd het is een mineraal of vitamine die de innesteling bevorderd en het sprema vruchtbaarder maakt. Daarnaast is Q-10 blijkbaar ook slim om te nemen.

Dus HEMA tot morgen!!! En zo zie je maar na bijna 7 jaar proberen, na 3 jaar onderdeel te zijn geworden van het meubilair in het UZ Gent, na vele gesprekken. Is internet altijd een goed medium en leren we dagelijks nog bij.

Het wachten is begonnen....

grt sas

Wat een uren

Gisteren kon ik me dan toch niet meer inhouden. Ik ben maar weer eens brutaal geweest....en het uz gebeld om te vragen of onze moppie's nog groeien.

Helaas is het zo dat ze van maandag op dinsdag nacht niet zijn gegroeid. De dame van het labo had een heel technisch verhaal. Delingen en nog meer delingen, technisch gezien zijn ze nu 5 en 6 cellen groot. Gisteren zijn ze in een ander vitamine badje gestopt in de hoop dat ze die lekker vinden en opeens nog eens groeien.

Volgens het labo kan dat...maar ja ...volgens mij kan dat niet echt. Het is hier ook wel zo dat ze vaak verzachtende woorden gebruiken. Hoe het kan enzo dat moest ik morgen maar vragen.

Ik ben dus nu al uren in twijel, hoop toch, geloof het niet echt....houdt er rekening mee dat ik zo voor niets naar Gent rijdt.

Het was een lange koude nacht....


Sas

Twijfel

Al 6 jaren lang proberen wij ons gezin uit te bereiden met het geluid van kindervoetjes. Helaas horen we alleen maar stilte. Sinds 3 jaar komen we in het ziekenhuis dat brengt heel veel emotie met zich mee.

Vorige week is het weer niet gelukt. Dat doet ongelofelijk pijn zowel fysiek als mentaal. Natuurlijk hebben we elkaar en hebben we het goed samen. Dat we bij elkaar horen blijkt wel uit alles wat we mee maken.

Toch slaat steeds vaker de twijel toe. Twijfel of we verder moeten gaan, welke weg we nog kunnen bewandelen, wat is nog gezond wat niet meer. Twijfel of het ooit wel zal lukken. Twijfel is iets heel moeilijks niemand kan je helpen, twijfelen hoort eigenlijk niet bij mij. Ik twijfel zelden, ik zeg altijd als je twijfelt steek je de weg toch ook niet over. Het is ja of nee....maar blijkbaar is niet alles in het leven zwart of wit, niet voor alles kun je zelf het heft in handen nemen. Dus twijfel je contineu steeds meer steeds langer.

Diep in mijn hart wil ik graag een mooi gezin, voor nu voor later. Met alle mooie en moeilijke dingen die dat met zich mee brengt. Maar ook diep in mijn hoofdje hoor ik een stemmetje die zegt, stop ermee neem afscheid ga verder met je leven. Deel het anders in, maak er iets moois van. Het andere stemmetje wilt graag verder omdat het zo voelt, mijn hele lichaam doet er pijn van.

De twijfel slaat toe als een mokerslag in je gezicht. Twijfel over adoptie,twijfel over draagmoederschap. Twijfel, twijfel, twijel....gek wordt je ervan.

We hebben nog 6 moppies in de vriezer, zullen ze alle 6 de ontdooing overleven, zal er 1tje maar willen hechten? Is er 1tje sterk genoeg om het te overleven in die rare buik van mij? Twijfelen lukt het of lukt het niet.

Twijfelen doen we nog een ronde icsi, spuiten en slikken van allerlei chemische troep dat nog maanden in je lichaam zit. Twijfel of het nog wel verantwoord is.

Twijfelen is echt verschrikkelijk konden we maar een briefje uit de hemel krijgen met daarop het antwoord, maar goed al zouden we dat hebben....zouden we er ons dan aanhouden. Ook daar twijfel ik aan.

Zal het dagelijks, uren twijfelen dan eens stoppen of zit het inmiddels in mijn systeem. Zal het er niet meer uit gaan welke weg we ook bewandelen?? En welke weg is dan voor ons voor mij weg gelegd? Ik weet het niet echt niet er is geen antwoord. En niemand kan een antwoord geven. Iedereen zegt ga je eigen weg, dat helpt helemaal niets. Dus twijfel ik voort dagen, uren minuten achtereen...in de hoop dat de twijfel stopt.

Wellicht ijdele hoop, en moet ik ermee leren leven dat ik voor altijd blijf twijfelen.

Go go go

Elke maand moeten we na de negatieve uitslag on weer opladen. Heel veel tijd is daar niet voor.

Na ongeveer een week beginnen we weer met testen. Dat gaat of via de echo en bloedprikken of en dat is fijner via ovulatie testen. Natuurlijk brengt dat elke dag wel even wat spanning met zich mee. Zodra de wekker gaat en je op staat soms nog moe en duf dan moet je even testen. Natuurlijk kun je mischien voorstellen dat je niet altijd netjes in het potje plast..(sorry vie voor mijn vieze praatje) Het gaat er wel eens naast en dan sta je toch even te schelden echt fris is dat natuurlijk niet. Maar goed toch zeker beter dan bloedprikken in mijn geval.

In het ziekenhuis kennen de dames mij al..echt waar een tijdje terug kwam er eentje aan lopen riep mijn naam zag mij en zegt ,, oh u wacht even ik haal iemand anders'' ik moest er eigenlijk wel een beetje om lachen. Mijn aders zijn namelijk nog al klein, liggen diep en rollen. Geloof me het is geen pretje dat prikken. Het gebeurd met regelmaat dat er mis geprikt wordt waarna de verpleegkundige zenuwachtig worden. Ik heb zelf een favoriet zij prikt het beste. En we hebben er ook eentje die ik ''de slager noem''Waarom??

Omdat als zij prikt niet eens kijkt. Sterker nog toen ze mis prikte zij ze ,, ach ik doe het altijd op goed geluk, immers moet het gewoon gaan'' Ik was te verbijsterd om iets te zeggen. Alleen als zij mij roept zeg ik ,, oh u ik wacht wel even''

Gisteren was de test positief dus woensdag gaan ze onze moppies ontdooien, hopelijk overleven ze het. En zijn ze van goede kwaliteit. Ik heb vandaag nog wel even aan de telefoon duidelijk laten weten dat ze me niet nog een keer vergeten. Als bel ik woensdag ook nog. Ik lijk wel een kleine stalker.

Deze maand worden de moppies ook gelaserd. We hopen dat het helpt.

Ik zou zeggen Go go go moppie's zet hem op laat ze een poepie ruiken.


X Saskia