Ik moet consateren dat het aantal bezoekers minder is geworden, of tenminste de reacties> Men leeft mee met ons als men het pas weet. Het lijkt wel of het dan spannend is, daarna is blijkbaar de lol ervan af. Mijn collega's weten waar we mee bezig zijn, tenminste tot 3 maanden geleden. Toen ik het op het werk vertelde en plots iedereen zogenaamd geïnteresseerd was. Na hun ervaring van dichtbij dat het mislukte zoals wij al jaren mee maken. Hield opeens de interesse op.
Nu is nog maar een enkeling oprecht geïnteresseerd in hoe het gaat. Weten ze dat we nog elke dag in twee strijd staan over; en hoe nu verder. Men kan er maar moeilijk mee overweg en vraagt er zelden naar. Is dat omdat ze ons willen ontzien? Is het omdat ze er genoeg van hebben? Of komt het omdat ze niet meer weten hoe reageren of wat te zeggen? Voor mij voelt het steeds meer als eenzaamheid. Alleen met Alan en soms zelfs dat niet, kan ik het er mondjes maat over hebben. Het is gewoon k** dat mensen doen alsof je een enge ziekte hebt. Ik houd me mond dus maar en eens in de week heb ik een uitlaadklep voor 1 uurtje. Dat helpt een beetje...de rest van de tijd zit het in mijn lichaam, in mijn hoofd in elk vezeltje van mij.
Ik denk wel eens en hoe zou ik reageren? Wat zou ik doen? Hoe zou ik me opstellen? En dan moet ook ik tot de conclusie komen dat ik het ook niet weet. Dus hoe kunnen anderen het dan weten? Geen idee.
Welkom dus in de wereld van de vruchtbaarheids problemen.
Het lot wilt wel dat nu we tijdelijk gestopt zijn mijn lichaam opeens aan het herstellen is. Door middel van allerlei kwaaltjes grote en kleine. Dat doet mijn lichaam altijd vervelend maar wel herkenbaar. Het zoekt een weg om dingen af te sluiten en opnieuw te vullen. Ik baal ervan want nu ik niet meer de hele dag met mijn baarmoeder bezig ben wordt ik dus confronteerde met ziekte beelden waar ik eigenlijk ook niet op zit te wachten. Aan de andere kant herken ik het en weet ik dat het een tijdje duurt en dan vindt mijn lichaam opnieuw rust en vrede met zichzelf. Gek eigenlijk hoe iedereen anders reageert op een aantal zaken. Trouwens als ik dit nu tegen een arts zeg, dan wijst die rustig met zijn vinger naar zijn voorhoofd. Dat ben ik al gewend want, ontstekingen nee die komen ergens vandaan wat zichtbaar is..niet zomaar hoor mevrouw omdat u nu toevallig ook dingen emotioneel ziet. Nee hoor dokter tuurlijk u heeft gelijk zoals altijd. U heeft er voor geleerd ik niet. Hmmm denkend bij mezelf wie zit er al 30 jaar in de lichaam?
Liefs Saskia
