En nu....

Allereerst iedereen die leest, mij volgt en reacties achter laat. Heel erg BEDANKT het doet mij goed om te zien dat ik lieve trouwe volgers heb hier op het web!!! Dat helpt me een beetje de tijden door.

Er wordt zo af en toe wat gevraagd aan mij als reactie op mijn schrijven. Een van die dingen is En hoe merk je nu dan dat je lichaam aan het afkicken is?

Hierbij het antwoord. Sommige mensen zijn heel erg knap in het uiten van hun emoties, door te huilen, te schreeuwen, te sporten, te ......geen idee. Ik ben daar helemaal niet zo goed in. Ik huil nooit echt ja soms even een traan of twee hooguit drie en dan hopsake weer verder. Of schreeuwen nee dat al helemaal niet...ja ruzie maken met mijn man of boos worden op onze lieve hond, sporten dat is voor andere familieleden weg gelegd. Dus wat houd je dan over om je emoties te uiten .....niets. Dat is natuurlijk niet zo slim, maar ja de ene mens zit anders in elkaar dan de andere.

Toch moet al die pijn, verdriet en zorgen wel uit je systeem. Nou dat regelt mijn lichaam al heel mijn leven zelf. En ook al kunnen volgende de mooie geleerde artsen een aantal dingen niet toch doet je hoofd en lijf wathij wilt.

In de afgelopen jaren ben ik nooit ziek geweest, heb ik nooit pijn gehad, alleen een keertje verkouden maar dat is het dan wel. Er was simpel weg geen tijd voor. Elke maand ben je bezig met, spuiten en slikken, met echo's en bloedprikken, met urine opvangen en meten. Mijn hele leven draaide daarom heen, elke dag wordt je ermee confronteerd. Je staat ermee op en gaat ermee naar bed. Of je dat nu wilt of niet, als de wekker gaat denk je oh..wat moet ik vandaag doen, wat voel ik.

Nu we dus niet meer naar het ziekenhuis gaan ben ik een wandelende patiënt. Ik heb spontaan mijn oude vriend terug...de muis arm...vanaf vandaag zelfs twee. Hiep hoi...mijn benen doen pijn, en sinds dit keer een nieuwe onder de horizon. Pijn aan mijn mond, eerst dacht ik dat ik steeds migraine had en oorpij/nekpijn. Toen dacht ik huh mijn mond is ontstoken. Het deed zo'n pijn dat ik mijn tanden niet meer kon poetsen. De tandarts heeft een foto gemaakt en wat blijkt ja hoor ik heb in mijn bovenkaak twee verstandskiezen zitten die er direct uit moeten. Ik aan de antibiotica. Twee dagen zonder en de pijn is niet te harden en dan met name in mijn hoofd. Verschrikkelijk. Afgelopen maandag naar het UZ geweest de kaakchirurg gezien. wat blijkt nee mevrouw het is niet ontstoken hoor. En uw klachten nee hoor dat komt niet van uw verstandskiezen...huh...huh..dat komt van stress. Uw kaak -en gezichtspieren zijn zo enorm gespannen dat u daarvan klachten heeft. U bijt snachts , tijdens de file en het schoonmaken en misschien andere momenten zo op uw tanden, tong, wagen. En tja ze heeft gelijk, ik doe dat. Ik geef u fijn spierverslappers die u slikt voor u gaat slapen. En over 10 dagen zie ik u terug als de pijn dan minder of weg is dan krijgt u een ontspanningsbidje voor je kaak. Ohh...opgelucht en al naar huis. Nou ikke onder de stress nee hoor het is d-stressen. Dus pijn in mijn lichaam. De pillen helpen al een heel stuk en slapen dat ik doe..ik wordt sóchtends bijna niet meer wakker maar ok.

Dus lieve lezer dat gebeurd er als ik onder de stress zit of als ik dus niet stress maar blijkbaar toch.

En nu ik ben op zoek naar de Gouden tip...iemand?

Vreemd

Ik moet consateren dat het aantal bezoekers minder is geworden, of tenminste de reacties> Men leeft mee met ons als men het pas weet. Het lijkt wel of het dan spannend is, daarna is blijkbaar de lol ervan af. Mijn collega's weten waar we mee bezig zijn, tenminste tot 3 maanden geleden. Toen ik het op het werk vertelde en plots iedereen zogenaamd geïnteresseerd was. Na hun ervaring van dichtbij dat het mislukte zoals wij al jaren mee maken. Hield opeens de interesse op.

Nu is nog maar een enkeling oprecht geïnteresseerd in hoe het gaat. Weten ze dat we nog elke dag in twee strijd staan over; en hoe nu verder. Men kan er maar moeilijk mee overweg en vraagt er zelden naar. Is dat omdat ze ons willen ontzien? Is het omdat ze er genoeg van hebben? Of komt het omdat ze niet meer weten hoe reageren of wat te zeggen? Voor mij voelt het steeds meer als eenzaamheid. Alleen met Alan en soms zelfs dat niet, kan ik het er mondjes maat over hebben. Het is gewoon k** dat mensen doen alsof je een enge ziekte hebt. Ik houd me mond dus maar en eens in de week heb ik een uitlaadklep voor 1 uurtje. Dat helpt een beetje...de rest van de tijd zit het in mijn lichaam, in mijn hoofd in elk vezeltje van mij.

Ik denk wel eens en hoe zou ik reageren? Wat zou ik doen? Hoe zou ik me opstellen? En dan moet ook ik tot de conclusie komen dat ik het ook niet weet. Dus hoe kunnen anderen het dan weten? Geen idee.

Welkom dus in de wereld van de vruchtbaarheids problemen.

Het lot wilt wel dat nu we tijdelijk gestopt zijn mijn lichaam opeens aan het herstellen is. Door middel van allerlei kwaaltjes grote en kleine. Dat doet mijn lichaam altijd vervelend maar wel herkenbaar. Het zoekt een weg om dingen af te sluiten en opnieuw te vullen. Ik baal ervan want nu ik niet meer de hele dag met mijn baarmoeder bezig ben wordt ik dus confronteerde met ziekte beelden waar ik eigenlijk ook niet op zit te wachten. Aan de andere kant herken ik het en weet ik dat het een tijdje duurt en dan vindt mijn lichaam opnieuw rust en vrede met zichzelf. Gek eigenlijk hoe iedereen anders reageert op een aantal zaken. Trouwens als ik dit nu tegen een arts zeg, dan wijst die rustig met zijn vinger naar zijn voorhoofd. Dat ben ik al gewend want, ontstekingen nee die komen ergens vandaan wat zichtbaar is..niet zomaar hoor mevrouw omdat u nu toevallig ook dingen emotioneel ziet. Nee hoor dokter tuurlijk u heeft gelijk zoals altijd. U heeft er voor geleerd ik niet. Hmmm denkend bij mezelf wie zit er al 30 jaar in de lichaam?

Liefs Saskia