Wat een uren

Gisteren kon ik me dan toch niet meer inhouden. Ik ben maar weer eens brutaal geweest....en het uz gebeld om te vragen of onze moppie's nog groeien.

Helaas is het zo dat ze van maandag op dinsdag nacht niet zijn gegroeid. De dame van het labo had een heel technisch verhaal. Delingen en nog meer delingen, technisch gezien zijn ze nu 5 en 6 cellen groot. Gisteren zijn ze in een ander vitamine badje gestopt in de hoop dat ze die lekker vinden en opeens nog eens groeien.

Volgens het labo kan dat...maar ja ...volgens mij kan dat niet echt. Het is hier ook wel zo dat ze vaak verzachtende woorden gebruiken. Hoe het kan enzo dat moest ik morgen maar vragen.

Ik ben dus nu al uren in twijel, hoop toch, geloof het niet echt....houdt er rekening mee dat ik zo voor niets naar Gent rijdt.

Het was een lange koude nacht....


Sas

The day after

Wauw een wonder...de punctie is gisteren heel goed verlopen. Eigenlijk had ik verwacht veel zenuwachtiger te zijn. Maar ik was best wel erg rustig. Behalve heel even toen de anesthesist langs kwam. Hij zag de paniek en werd opslag heel erg vriendelijk. Ik werd vlak daarna gehaald, zijn assistent wilde mij het infuus inbrengen. Waarop hij zei,, nee nee dat doen we niet mevrouw heeft schrik, we gaan lekker met een kapje doen zoalsbij kleine kindjes'' De manier waarop hij dat zei en dan zo vriendelijk wauw..echt waar. Toen ik wakker werd ook niet huilend en in paniek wakker geworden en niet bibberend en ook niet misselijk. Ik weet niet welke medicijnenkast hij heeft open getrokken maar wel de juiste. Dus een nederig applaus voor de man!

Dan heeft de arts helaas maar 5 eitjes kunnen oogsten...tjee ik lijk soms echt een kwekerij. Dat is wat weinig maar goed beter dan niets. Net naar het ziekenhuis gebeld nog iets slechter nieuws er zijn er maar 2 bevrucht...en die moeten nu 9 maanden gaan groeien....tenminste dat is de lange termijn doelstelling, ja toch. Maar voor de korte termijn maar hopen dat ze de 5 dagen halen. We duimen en hopen hard voor de woensdag....spannend is het zekers.

Ik voel me vandaag eigenlijk best redelijk, geen hoofdpijn, zowaar. Alleen mijn buik is nog wat gevoelig, wat dik maar zeer draagbaar.

Tot van de week ....x sas

Kippenren

De eerste echo zit erop. Ondanks de lagere dosis van medicatie is mijn lichaam al weer op tilt aan het slaan. Ik ben nu dus echt bang en zenuwachtig aan het worden. NA 5 dagen Gonal-f spuiten heb ik al 12 eitjes die aan het groeien zijn. De vorige keer kwam alles veel minder snel opgang maar nam de laatste dagen een run.

Als ik nu weer zo'n run ga krijgen betekend dat nu al weer vele vele veel te veel eitjes. Shit dus. We spuiten nu tot maandag door met deze lagere dosis, en maandag ochtend weer een echo. Dan wordt er besloten wat te doen. Dus volegende week vrijdag of maandag denk ik de pu. Veel sneller dan de vorige keer.

Goed ik probeer me rustig te houden. Fysiek en mentaal.


Wordt vervolgd..x sas

Lang geleden....

Ja mensen het is heel lang geleden dat ik nog eens iets schreef. De afgelopen tijd hoor ik tot mijn vreugde dat mensen mijn schrijvende hand missen. Joehoe!! Dat is toch leuk om te horen.

Vanaf nu zal ik weer steeds een up-date doen. Dit omdat we de afgelopen maanden heel veel hebben gepraat, hebben gedacht en vele moeilijke en makkelijke beslissingen genomen.

We zijn de afgelopen tijd weer heerlijk naar elkaar toe gegroeid. Wat fijn om te zien, te merken en te voelen dat we een geweldig huwelijk hebben. Natuurlijk gaat het met vallen en opstaan, maar gaat dat niet in elke relatie zo? ik denk van wel.

Ook hebben we de afgelopen maanden geleerd waar onze grenzen liggen naar onszelf, naar elkaar, naar anderen. Dit brengt voor ons heel veel duidelijkheid, voor anderen misschien wat onrust. Toch doen we het goed en ben ik zeker heel trots van waar we waren en waar we nu zijn.

Ook ben ik heel blij dat we de afgelopen tijd hebben ondekt dat mensen nog altijd mee leven, meedenken en meevoelen. Dat steunt ons, niets liever dan dat mensen er uit zichzelf naar vragen. En ja het antwoord is altijd confronterend voor beide partijen, soms moeilijk, soms grappig maar altijd fijn en hartverwarmend.

We kunnen ook melden dat het ''circus'' weer van start gaat. het kost enorm veel moeite, emotie, energie en angst maar we doen het nog een keer.

Vandaag heb ik de echo gehad alles is in orde. Dus morgen stoppen met de pil en donderdag de eerste injectie. Hopelijk brengt het dit keer waar we al bijna 7 jaar op hopen. We kunnen het niet alleen maar gaan er samen voor.

2009 is voorbij eindelijk het was een te lang jaar. Ik heb zin in 2010 het wordt een goed jaar voor ons en voor de lieve mensen om ons heen. Het moet gewoon!

Ik zie uit naar jullie reacties. Jullie gedachte en openheid.

Bedankt dat jullie ons weer volgen.

x sas

3 dagen overtijd

Afgelopen woensdag kreeg ik het opeens op mijn hielen. We hebben de afgelopen jaren altijd op de artsen vertrouwd en ook op hun data's van komen en gaan. Dat ik eigenlijk niet meer weet hoelang mijn cyclus is.

Woensdag dacht ik opeens huh had ik vorige week niet mijn regels moeten krijgen? Hup de agenda erbij en tellen. Hmmm...tja..tjee...hmmm..nog eens kijken en ja hoor was mijn bevinding. Opeens licht paniek..shit wat nu ik zit vol met medicatie. Hmm nee t'zal wel later zijn omdat mijn lichaam weer moet wennen. Hmm niets zeggen zwijgen en maar zien wat het geeft. Maar dat gaat dan dus niet he. Dus hupsakee het broekloeren was weer begonnen. Hmm....nee ziet er allemaal normaal uit. Zal mijn hoofdpijn dan toch daarvan komen...net als in oktober tijdens die windei.

Volgende morgen hmm..nog steeds niets...s'middags om 16:00 uur toch maar het ziekenhuis gebeld. Ik de situatie uitleggen, tja mevrouw hoelang is het geleden ikke 5 weken. Normaal is dat toch korter. Nou mevrouw dat ligt eraan he, hoelang is uw cyclus? Geen idee mevrouw de afgelopen jaren heb ik altijd gewoon naar jullie geluisterd maar ik kan wel zeggen dat op de dag zelf ik 9 van de 10 keer mijn regels kreeg. Ok mevrouw wacht even ik pa uw dossier. Ja ja doet u maar rustig hoor mijn hartslag gaat inmiddels 200 ofzo...lekker rustig ook. Hmm ja mevrouw ik zie het uw cyclus is altijd 30 dagen. Mevrouw als u maandag nog niet menstrueert dan toch maar even een testje doen. Maar het kan ook komen omdat u tijdelijk bent gestopt. Oh ok..dusse ik ben nu 3 dagen overtijd? Nou mevrouw zo zou ik het niet echt willen noemen hoor. Succes he. Je hoor dank u wel.

Mijn man kijkt mij even later zeer vreemd aan en zegt heel nuchter.....hmmm je hebt daar wel een zeer grote puist zitten he....fijn en bedankt.

Maar goed zoals altijd, zoals al 6 jaar lang was ook dit moment van hoop weer voor niets. Zal ik het dan nooit afleren? Nu nog niet dat is duidelijk. Ik ben er nog niet klaar mee. Wanneer wel? Echt waar geen idee. We zullen zien.

Vreemd

Ik moet consateren dat het aantal bezoekers minder is geworden, of tenminste de reacties> Men leeft mee met ons als men het pas weet. Het lijkt wel of het dan spannend is, daarna is blijkbaar de lol ervan af. Mijn collega's weten waar we mee bezig zijn, tenminste tot 3 maanden geleden. Toen ik het op het werk vertelde en plots iedereen zogenaamd geïnteresseerd was. Na hun ervaring van dichtbij dat het mislukte zoals wij al jaren mee maken. Hield opeens de interesse op.

Nu is nog maar een enkeling oprecht geïnteresseerd in hoe het gaat. Weten ze dat we nog elke dag in twee strijd staan over; en hoe nu verder. Men kan er maar moeilijk mee overweg en vraagt er zelden naar. Is dat omdat ze ons willen ontzien? Is het omdat ze er genoeg van hebben? Of komt het omdat ze niet meer weten hoe reageren of wat te zeggen? Voor mij voelt het steeds meer als eenzaamheid. Alleen met Alan en soms zelfs dat niet, kan ik het er mondjes maat over hebben. Het is gewoon k** dat mensen doen alsof je een enge ziekte hebt. Ik houd me mond dus maar en eens in de week heb ik een uitlaadklep voor 1 uurtje. Dat helpt een beetje...de rest van de tijd zit het in mijn lichaam, in mijn hoofd in elk vezeltje van mij.

Ik denk wel eens en hoe zou ik reageren? Wat zou ik doen? Hoe zou ik me opstellen? En dan moet ook ik tot de conclusie komen dat ik het ook niet weet. Dus hoe kunnen anderen het dan weten? Geen idee.

Welkom dus in de wereld van de vruchtbaarheids problemen.

Het lot wilt wel dat nu we tijdelijk gestopt zijn mijn lichaam opeens aan het herstellen is. Door middel van allerlei kwaaltjes grote en kleine. Dat doet mijn lichaam altijd vervelend maar wel herkenbaar. Het zoekt een weg om dingen af te sluiten en opnieuw te vullen. Ik baal ervan want nu ik niet meer de hele dag met mijn baarmoeder bezig ben wordt ik dus confronteerde met ziekte beelden waar ik eigenlijk ook niet op zit te wachten. Aan de andere kant herken ik het en weet ik dat het een tijdje duurt en dan vindt mijn lichaam opnieuw rust en vrede met zichzelf. Gek eigenlijk hoe iedereen anders reageert op een aantal zaken. Trouwens als ik dit nu tegen een arts zeg, dan wijst die rustig met zijn vinger naar zijn voorhoofd. Dat ben ik al gewend want, ontstekingen nee die komen ergens vandaan wat zichtbaar is..niet zomaar hoor mevrouw omdat u nu toevallig ook dingen emotioneel ziet. Nee hoor dokter tuurlijk u heeft gelijk zoals altijd. U heeft er voor geleerd ik niet. Hmmm denkend bij mezelf wie zit er al 30 jaar in de lichaam?

Liefs Saskia

Twijfel

Al 6 jaren lang proberen wij ons gezin uit te bereiden met het geluid van kindervoetjes. Helaas horen we alleen maar stilte. Sinds 3 jaar komen we in het ziekenhuis dat brengt heel veel emotie met zich mee.

Vorige week is het weer niet gelukt. Dat doet ongelofelijk pijn zowel fysiek als mentaal. Natuurlijk hebben we elkaar en hebben we het goed samen. Dat we bij elkaar horen blijkt wel uit alles wat we mee maken.

Toch slaat steeds vaker de twijel toe. Twijfel of we verder moeten gaan, welke weg we nog kunnen bewandelen, wat is nog gezond wat niet meer. Twijfel of het ooit wel zal lukken. Twijfel is iets heel moeilijks niemand kan je helpen, twijfelen hoort eigenlijk niet bij mij. Ik twijfel zelden, ik zeg altijd als je twijfelt steek je de weg toch ook niet over. Het is ja of nee....maar blijkbaar is niet alles in het leven zwart of wit, niet voor alles kun je zelf het heft in handen nemen. Dus twijfel je contineu steeds meer steeds langer.

Diep in mijn hart wil ik graag een mooi gezin, voor nu voor later. Met alle mooie en moeilijke dingen die dat met zich mee brengt. Maar ook diep in mijn hoofdje hoor ik een stemmetje die zegt, stop ermee neem afscheid ga verder met je leven. Deel het anders in, maak er iets moois van. Het andere stemmetje wilt graag verder omdat het zo voelt, mijn hele lichaam doet er pijn van.

De twijfel slaat toe als een mokerslag in je gezicht. Twijfel over adoptie,twijfel over draagmoederschap. Twijfel, twijfel, twijel....gek wordt je ervan.

We hebben nog 6 moppies in de vriezer, zullen ze alle 6 de ontdooing overleven, zal er 1tje maar willen hechten? Is er 1tje sterk genoeg om het te overleven in die rare buik van mij? Twijfelen lukt het of lukt het niet.

Twijfelen doen we nog een ronde icsi, spuiten en slikken van allerlei chemische troep dat nog maanden in je lichaam zit. Twijfel of het nog wel verantwoord is.

Twijfelen is echt verschrikkelijk konden we maar een briefje uit de hemel krijgen met daarop het antwoord, maar goed al zouden we dat hebben....zouden we er ons dan aanhouden. Ook daar twijfel ik aan.

Zal het dagelijks, uren twijfelen dan eens stoppen of zit het inmiddels in mijn systeem. Zal het er niet meer uit gaan welke weg we ook bewandelen?? En welke weg is dan voor ons voor mij weg gelegd? Ik weet het niet echt niet er is geen antwoord. En niemand kan een antwoord geven. Iedereen zegt ga je eigen weg, dat helpt helemaal niets. Dus twijfel ik voort dagen, uren minuten achtereen...in de hoop dat de twijfel stopt.

Wellicht ijdele hoop, en moet ik ermee leren leven dat ik voor altijd blijf twijfelen.