Geluk???

Vanmorgen toch maar met een volle blaas de auto in gestapt. Even moeten wachten maar ik was al snel aan de beurt. Helaas was onze ''eigen'' proffie er niet. Jammer ik mag dat mens eigenlijk wel erg graag. Nuchter maar toch meelevend, beetje zoals ik..tenminste..

De dokter was heel vriendelijk heeft ook de tijd genomen voor het een en ander aan uitleg. De moppie's zijn een beetje traag de laatste dagen. Maar 1-tje is toch nog 7 cellig. Dat is wel redelijk.

Normaal zijn wij uitstekende kwaliteit gewend, vandaar dat we nu wat onzeker zijn. Maar normaal waren ze maar 3 dagen oud en niet 5, dus dat is wel iets anders. De dokter vertelde dat tijdens de eertse drie dagen vooral het eicel zijn werk doet, pas daarna het zaadje. Zie hier begint de rolverdeling tussen man en vrouw al....toch genetisch bepaald. Tot spijt voor de feministen onder ons;-)

Het zaadje heeft bij ons dus wat moeite door gebrek aan vitamienen enz. dus nu zijn we het internet aan het afspeuren naar...wat voor vitaminen kun je het beste nemen.

Bij toeval...nou ja ik geloof niet zo in toeval. Heb ik vorige week iets gehoord over Zink. Nu verder gezocht en idd het is een mineraal of vitamine die de innesteling bevorderd en het sprema vruchtbaarder maakt. Daarnaast is Q-10 blijkbaar ook slim om te nemen.

Dus HEMA tot morgen!!! En zo zie je maar na bijna 7 jaar proberen, na 3 jaar onderdeel te zijn geworden van het meubilair in het UZ Gent, na vele gesprekken. Is internet altijd een goed medium en leren we dagelijks nog bij.

Het wachten is begonnen....

grt sas

Wat een uren

Gisteren kon ik me dan toch niet meer inhouden. Ik ben maar weer eens brutaal geweest....en het uz gebeld om te vragen of onze moppie's nog groeien.

Helaas is het zo dat ze van maandag op dinsdag nacht niet zijn gegroeid. De dame van het labo had een heel technisch verhaal. Delingen en nog meer delingen, technisch gezien zijn ze nu 5 en 6 cellen groot. Gisteren zijn ze in een ander vitamine badje gestopt in de hoop dat ze die lekker vinden en opeens nog eens groeien.

Volgens het labo kan dat...maar ja ...volgens mij kan dat niet echt. Het is hier ook wel zo dat ze vaak verzachtende woorden gebruiken. Hoe het kan enzo dat moest ik morgen maar vragen.

Ik ben dus nu al uren in twijel, hoop toch, geloof het niet echt....houdt er rekening mee dat ik zo voor niets naar Gent rijdt.

Het was een lange koude nacht....


Sas

The day after

Wauw een wonder...de punctie is gisteren heel goed verlopen. Eigenlijk had ik verwacht veel zenuwachtiger te zijn. Maar ik was best wel erg rustig. Behalve heel even toen de anesthesist langs kwam. Hij zag de paniek en werd opslag heel erg vriendelijk. Ik werd vlak daarna gehaald, zijn assistent wilde mij het infuus inbrengen. Waarop hij zei,, nee nee dat doen we niet mevrouw heeft schrik, we gaan lekker met een kapje doen zoalsbij kleine kindjes'' De manier waarop hij dat zei en dan zo vriendelijk wauw..echt waar. Toen ik wakker werd ook niet huilend en in paniek wakker geworden en niet bibberend en ook niet misselijk. Ik weet niet welke medicijnenkast hij heeft open getrokken maar wel de juiste. Dus een nederig applaus voor de man!

Dan heeft de arts helaas maar 5 eitjes kunnen oogsten...tjee ik lijk soms echt een kwekerij. Dat is wat weinig maar goed beter dan niets. Net naar het ziekenhuis gebeld nog iets slechter nieuws er zijn er maar 2 bevrucht...en die moeten nu 9 maanden gaan groeien....tenminste dat is de lange termijn doelstelling, ja toch. Maar voor de korte termijn maar hopen dat ze de 5 dagen halen. We duimen en hopen hard voor de woensdag....spannend is het zekers.

Ik voel me vandaag eigenlijk best redelijk, geen hoofdpijn, zowaar. Alleen mijn buik is nog wat gevoelig, wat dik maar zeer draagbaar.

Tot van de week ....x sas

Dan toch...

Vanmorgen de laatste echo gehad. Van de 13 follikels zijn er maar 3 goed gegroeid en nog 4 onderweg. Tenminste dat denken ze. Vanavond de laatste keer zelf gonal-f zetten morgen nog 1 keer pregnyl en dan vrijdag de punctie.

Wordt vervolgd.....

Net als bij de Chinees

Afgelopen donderdag ochtend zijn we weer in het ziekenhuis geweest. Woensdag hadden we nog even gebeld om zeker te zijn dat de moppie's werden ontdooid deze maand.
Gelukkig waren ze ons niet vergeten.

Donderdag ochtend vroeg werden we gebeld met de medeling dat we langs konden komen. Wij daar heen en jawel het was duidelijk spits uur. Voor mensen die denken dat ze de enige zijn nou ik kan je vertellen het was weer eens uitverkoop. Zo druk dat alle stoelen bezet waren en er twee rijen mensen langs de muren. Allemaal aan het wachten.

Ons resultaat was zeer goed, beide moppie's hebben de ontdooiing overleeft en ze zijn nog gegroeid ook. Eentje met klasse 3 de andere met klasse 4 dat is dus perfecte staat en ze zijn gelasserd. Dus verder kunnen we nu niets meer doen dan heel geduldig wachten.

We moeten trouwens altijd een beetje aan de Chinees denken als we voor een terug plaatsing gaan. Dit omdat als je bij de Chinees komt je ook altijd een nummertje krijgt. En op het moment dat we de behandelkamer binnen stappen, dan gaat er een luikje open (net als bij de Chinees vlak voor het eten klaar is) Daarna worden beiden namen opgenoemd. Dit moet je bevestiggen. Je ligt er inmiddels voor aap,noot, mies bij.Dan komt er door het luikje de spuit met daarin de moppie's. Dan wordt er opnieuw en bevestiging gevraagd. Ik denk dat ze voor dit proces echt in de leer zijn geweest. Gelukkig dat we ze wel vestaan dat ze geen Chinees spreken dan zou het toch wat lastig worden he....

Ik slik inmiddels weer de nodige medicatie en vitamines allemaal in hoop op. Niets met zekerheid dat het ook lukt. We zien wel. We hebben ons sinds gisteren maar op onze pup gestort en vaderen en moederen erop los. We maken hier drukke maar hallarische momenten mee.

Tot snel Saskia