Tijd..

De tijd gaat snel. Ik heb al een tijd niet geschreven op de blog.

Dat komt omdat ik niet zoveel inspiratie heb omdat ik zo moe ben. En ik merk dat de blog inmiddels niet meer zo grappig is als de bedoeling was. Het is inmiddels een klaaggezang geworden en dat was vanaf het begin toch niet echt de bedoeling.

Dat komt natuurlijk door alles wat er speelt en ik gewoon mijn gedachte opschrijf zonder erover na te denken. Alleen die is blijkbaar inmiddels zonder humor.

Toch kijk ik wel dagelijks even of er mensen reageren, dat vindt ik dan wel weer leuk. Raar eigenlijk hoe een mens in elkaar zit.

De doos ...iedereen is benieuwd of het vordert ik kan jullie met een gerust hart mededelen dat er niets over te zeggen valt. De doos is er nog niet...hij zal er eerdaags wel komen. Net als andere zaken die we nu aan aan het oplossen zijn. Het is net als een puzzel we leggen stukjes en soms passen die en soms niet. Soms gaan we op volle kracht vooruit, soms stopt het.

Alles gaat hier in golf bewegingen. Ik leef per dag en kijk soms iets vooruit maar niet verder dan het einde van het jaar. Dat is ver genoeg meer kan ik niet nu. Ik ben inmiddels '' officieel '' overspannen. En zit nu dus thuis, dat is dus geen vakantie he jongens dat is serieuze business. Aan de ene kant doet het me goed omdat er nu een pak minder prikkels zijn aan de andere kant voel ik mij verschrikkelijk schuldig naar collega's. Zeker omdat het nu de drukste periode is op het werk. Maar wat moet dat moet.

Ik merk dat ik erg leun op mijn ventje dat is lastig voor hem. Ik ben erg onzeker in alles wat ik doe, zeg of niet doe. Alles lukt niet meer zo goed, ik kan slecht tegen prikkels van buitenaf. ik kan alles maar slecht onthouden, mijn korte termijn geheugen is echt een zeef. ik weet soms niet eens meer wat ik een uur geleden heb gedaan. En als ik alleen naar de stad ga dan ben ik zo weg teveel is het ik kan het niet filteren. Auto rijden is ook wat lastig omdat ik zoo moe ben.En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik slaap veel en lees simpele boeken ach het zal wel weer overgaan.

zo dat was de update voor nu....

Opdracht

Twee weken geleden heb ik een opdracht gekregen. Zorg ervoor dat de spanning en stress uit je lichaam gaat door te knutselen. Jaja lekker makkelijk gezegd maar niet gedaan.

De psych waar we inmiddels al een paar keer samen naar toe zijn geweest kwam hiermee. Juist omdat mijn hele lichaam pijn doet, fysieke klachten spelen bij mij altijd een grote rol als ik de emoties niet kan,wil of durf te uiten. Hoe dat komt weet ik eigenlijk niet.

Ze kwam met een zwarte door aanzetten waarin allerlei teksten en andere dingen zaten, op de doos zaten veren en verschillende zinnen of woorden zoals, ik kan niet zwanger worden, of iui of icsi enz. Ik begon onverwacht verschrikkelijk te huilen, de psych, ik en Alan schrokken daar eigenlijk allemaal van. Ze vroeg zich af hoe dat kwam. Alan zei ,, omdat je het woord ritueel gebruikt en daar houdt sas niet van'' hmmm dacht ik dat is waar maar nee dat is het niet. Later bedacht ik dat het zo definitief voelde, zo en nu stoppen we punt, dit is om af te sluiten. En ik kwam er direct achter dat ik het nog niet kan en wil afsluiten. Ik ben er nog niet klaar voor om met zijn tweetjes te blijven. Ach wanneer ben je er wel klaar voor als de hele wereld dagelijks draait om kinderen? Volgens mij nooit.

Nu de psych op vakantie is voor enkele weken, heb ik rustig de tijd om na te denken ook over de 'zwarte doos'' en mijn opdracht.

Net tijdens het dagelijks ochtend wandelingetje met de liefste hondjes van de wereld. Bedacht ik dat ik bang ben voor mijn eigen emoties. Wat als ik eraan begin, welke beerput van jaren van mislukkingen ga ik open halen, hoe kom ik er dan uit? Kom ik er dan wel uit? Hoeveel kan ik nog hebben? Dat is de reden waarom ik niet durf omdat ik nu al bijna niet meer voor mezelf kan zorgen. Ik draai al maanden op de automatische piloot. De afgelopen weken is de aftakeling fysiek enorm snel gegaan. Mijn lichaam is zwaar en moe en kan niet meer vooruit. En dat is eng omdat ik het herken. Gelukkig herken ik het maar ohh wat is eng. Wat nu hoe verder echt waar ik weet en durf het niet.

Rust is het enige wat ik wil in alles rust. Dat zou de grootste remedie zijn. Maar rust zit er de komende tijd nog niet in.

Mijn vriendin zei vorige week ''schatte patat'' wij denken dat je langzaam naar een burn out gaat. Nee joh zei ik. Maar toch he ook daar denk ik nu dus overna en inderdaad ik zou het allemaal zomaar kunnen verliezen. En dat is dus echt niet de bedoeling.

Die zwarte doos dan toch maar maken? Alleen ....pffff ....ik wil wel maar durf niet.

x sas

Natuurlijk....

Natuurlijk is het zo dat de rode duiveltjes er weer zijn. Had ik echt iets anders verwacht nee. Gehoopt ja dat wel tegen beter weten in. Ben er niet echt verdrietig van deze keer omdat ik het eigenlijk niet anders had verwacht. Maar goed we gaan rustig verder met het stoppen. Tenminste voor nu, we zijn namelijk al een stapje verder door te zeggen dat dit niet de eind halte zal zijn. Maar de rust doet goed dus we wachten lekker nog even met de volgende ronde. Hoe we verder gaan weten we nog niet we zijn dat aan het onderzoeken, nieuwe icsi ronde, adoptie of een draagmoeder zoeken elke piste zijn we aan het bekijken. Komt tijd komt raad en dan zullen de knopen wel door gehakt worden.

Maar voor nu houden we de pauze en daarmee rust nog even lekker aan want ergens bevalt het ons wel. Niet steeds naar het ziekenhuis en overal rekening mee houden.

We genieten lekker van het zonnetje en onze honden. Roos groeit als kool en dat brengt veel nieuwe avonturen met zich mee. Heerlijk.


Liefs Saskia

3 dagen overtijd

Afgelopen woensdag kreeg ik het opeens op mijn hielen. We hebben de afgelopen jaren altijd op de artsen vertrouwd en ook op hun data's van komen en gaan. Dat ik eigenlijk niet meer weet hoelang mijn cyclus is.

Woensdag dacht ik opeens huh had ik vorige week niet mijn regels moeten krijgen? Hup de agenda erbij en tellen. Hmmm...tja..tjee...hmmm..nog eens kijken en ja hoor was mijn bevinding. Opeens licht paniek..shit wat nu ik zit vol met medicatie. Hmm nee t'zal wel later zijn omdat mijn lichaam weer moet wennen. Hmm niets zeggen zwijgen en maar zien wat het geeft. Maar dat gaat dan dus niet he. Dus hupsakee het broekloeren was weer begonnen. Hmm....nee ziet er allemaal normaal uit. Zal mijn hoofdpijn dan toch daarvan komen...net als in oktober tijdens die windei.

Volgende morgen hmm..nog steeds niets...s'middags om 16:00 uur toch maar het ziekenhuis gebeld. Ik de situatie uitleggen, tja mevrouw hoelang is het geleden ikke 5 weken. Normaal is dat toch korter. Nou mevrouw dat ligt eraan he, hoelang is uw cyclus? Geen idee mevrouw de afgelopen jaren heb ik altijd gewoon naar jullie geluisterd maar ik kan wel zeggen dat op de dag zelf ik 9 van de 10 keer mijn regels kreeg. Ok mevrouw wacht even ik pa uw dossier. Ja ja doet u maar rustig hoor mijn hartslag gaat inmiddels 200 ofzo...lekker rustig ook. Hmm ja mevrouw ik zie het uw cyclus is altijd 30 dagen. Mevrouw als u maandag nog niet menstrueert dan toch maar even een testje doen. Maar het kan ook komen omdat u tijdelijk bent gestopt. Oh ok..dusse ik ben nu 3 dagen overtijd? Nou mevrouw zo zou ik het niet echt willen noemen hoor. Succes he. Je hoor dank u wel.

Mijn man kijkt mij even later zeer vreemd aan en zegt heel nuchter.....hmmm je hebt daar wel een zeer grote puist zitten he....fijn en bedankt.

Maar goed zoals altijd, zoals al 6 jaar lang was ook dit moment van hoop weer voor niets. Zal ik het dan nooit afleren? Nu nog niet dat is duidelijk. Ik ben er nog niet klaar mee. Wanneer wel? Echt waar geen idee. We zullen zien.

WOEST

Ik ben net als alle mensen wel eens boos,verdrietig, blij, opgewekt enz. Vandaag was nee ben ik WOEST. WOESTER dan WOEST, de lieve hondjes waren heel bang van mij en zelfs mijn lieve ventje heeft me nog nooit zo gezien.

Ik kan niet precies vertellen waarom, maar we worden al 3 jaar lang door de juridische processen in NL in de maling genomen. Dat heeft op vele fronten al heel veel te veel gekost. Het einde leek in zicht maar nee hoor die K** heeft weer een nieuw iets gevonden waardoor we weer NIET krijgen waar we eerlijk waar recht op hebben. Ik ben WOEST zo WOEST dat ik niet eens heb hoeven huilen. En ik kan niets doen we staan weer met de rug tegen de te bekende muur. Ik ben de kamer uit gelopen heb mijn schoenen uit gedaan en heb staan slaan, heel hard staan slaan met mijn schoenen tegen de muur. Ik heb staan schreeuwen dat volgens mij zelfs in NL iedereen het heeft gehoord. En kan kan me geen bal schelen!!!!!!!!!!!!!!

Mijn liefste man van de hele werled probeerde me rustig te krijgen het lukt niet. Ik ga nu toch eens echt drastische maatregelen nemen. Na 3 jaar ben ik alle in de maling nemerij van de rechtsgang in NL. Misschien zoek ik zelfs de publiciteit wel op. Baat het niet schaden doet het ook niet. Stelletje klootzakken zijn het. Echt waar! Ik ben inmiddels niet meer echt woest maar wel heel erg boos.

Had ik vorige week nog te gevraagd om de gouden tip om me te uiten.....heb hem dus gevonden.

Zo mijn arm doet pijn net als mijn hoofd, mijn schoentjes hebben het avontuur overleeft, de muur ook. En wij het is wij tegen de hele wereld en dat maakt ons heel heel sterk. Kom maar op.......wie durft heeft echt lef.

En nu....

Allereerst iedereen die leest, mij volgt en reacties achter laat. Heel erg BEDANKT het doet mij goed om te zien dat ik lieve trouwe volgers heb hier op het web!!! Dat helpt me een beetje de tijden door.

Er wordt zo af en toe wat gevraagd aan mij als reactie op mijn schrijven. Een van die dingen is En hoe merk je nu dan dat je lichaam aan het afkicken is?

Hierbij het antwoord. Sommige mensen zijn heel erg knap in het uiten van hun emoties, door te huilen, te schreeuwen, te sporten, te ......geen idee. Ik ben daar helemaal niet zo goed in. Ik huil nooit echt ja soms even een traan of twee hooguit drie en dan hopsake weer verder. Of schreeuwen nee dat al helemaal niet...ja ruzie maken met mijn man of boos worden op onze lieve hond, sporten dat is voor andere familieleden weg gelegd. Dus wat houd je dan over om je emoties te uiten .....niets. Dat is natuurlijk niet zo slim, maar ja de ene mens zit anders in elkaar dan de andere.

Toch moet al die pijn, verdriet en zorgen wel uit je systeem. Nou dat regelt mijn lichaam al heel mijn leven zelf. En ook al kunnen volgende de mooie geleerde artsen een aantal dingen niet toch doet je hoofd en lijf wathij wilt.

In de afgelopen jaren ben ik nooit ziek geweest, heb ik nooit pijn gehad, alleen een keertje verkouden maar dat is het dan wel. Er was simpel weg geen tijd voor. Elke maand ben je bezig met, spuiten en slikken, met echo's en bloedprikken, met urine opvangen en meten. Mijn hele leven draaide daarom heen, elke dag wordt je ermee confronteerd. Je staat ermee op en gaat ermee naar bed. Of je dat nu wilt of niet, als de wekker gaat denk je oh..wat moet ik vandaag doen, wat voel ik.

Nu we dus niet meer naar het ziekenhuis gaan ben ik een wandelende patiënt. Ik heb spontaan mijn oude vriend terug...de muis arm...vanaf vandaag zelfs twee. Hiep hoi...mijn benen doen pijn, en sinds dit keer een nieuwe onder de horizon. Pijn aan mijn mond, eerst dacht ik dat ik steeds migraine had en oorpij/nekpijn. Toen dacht ik huh mijn mond is ontstoken. Het deed zo'n pijn dat ik mijn tanden niet meer kon poetsen. De tandarts heeft een foto gemaakt en wat blijkt ja hoor ik heb in mijn bovenkaak twee verstandskiezen zitten die er direct uit moeten. Ik aan de antibiotica. Twee dagen zonder en de pijn is niet te harden en dan met name in mijn hoofd. Verschrikkelijk. Afgelopen maandag naar het UZ geweest de kaakchirurg gezien. wat blijkt nee mevrouw het is niet ontstoken hoor. En uw klachten nee hoor dat komt niet van uw verstandskiezen...huh...huh..dat komt van stress. Uw kaak -en gezichtspieren zijn zo enorm gespannen dat u daarvan klachten heeft. U bijt snachts , tijdens de file en het schoonmaken en misschien andere momenten zo op uw tanden, tong, wagen. En tja ze heeft gelijk, ik doe dat. Ik geef u fijn spierverslappers die u slikt voor u gaat slapen. En over 10 dagen zie ik u terug als de pijn dan minder of weg is dan krijgt u een ontspanningsbidje voor je kaak. Ohh...opgelucht en al naar huis. Nou ikke onder de stress nee hoor het is d-stressen. Dus pijn in mijn lichaam. De pillen helpen al een heel stuk en slapen dat ik doe..ik wordt sóchtends bijna niet meer wakker maar ok.

Dus lieve lezer dat gebeurd er als ik onder de stress zit of als ik dus niet stress maar blijkbaar toch.

En nu ik ben op zoek naar de Gouden tip...iemand?

Vreemd

Ik moet consateren dat het aantal bezoekers minder is geworden, of tenminste de reacties> Men leeft mee met ons als men het pas weet. Het lijkt wel of het dan spannend is, daarna is blijkbaar de lol ervan af. Mijn collega's weten waar we mee bezig zijn, tenminste tot 3 maanden geleden. Toen ik het op het werk vertelde en plots iedereen zogenaamd geïnteresseerd was. Na hun ervaring van dichtbij dat het mislukte zoals wij al jaren mee maken. Hield opeens de interesse op.

Nu is nog maar een enkeling oprecht geïnteresseerd in hoe het gaat. Weten ze dat we nog elke dag in twee strijd staan over; en hoe nu verder. Men kan er maar moeilijk mee overweg en vraagt er zelden naar. Is dat omdat ze ons willen ontzien? Is het omdat ze er genoeg van hebben? Of komt het omdat ze niet meer weten hoe reageren of wat te zeggen? Voor mij voelt het steeds meer als eenzaamheid. Alleen met Alan en soms zelfs dat niet, kan ik het er mondjes maat over hebben. Het is gewoon k** dat mensen doen alsof je een enge ziekte hebt. Ik houd me mond dus maar en eens in de week heb ik een uitlaadklep voor 1 uurtje. Dat helpt een beetje...de rest van de tijd zit het in mijn lichaam, in mijn hoofd in elk vezeltje van mij.

Ik denk wel eens en hoe zou ik reageren? Wat zou ik doen? Hoe zou ik me opstellen? En dan moet ook ik tot de conclusie komen dat ik het ook niet weet. Dus hoe kunnen anderen het dan weten? Geen idee.

Welkom dus in de wereld van de vruchtbaarheids problemen.

Het lot wilt wel dat nu we tijdelijk gestopt zijn mijn lichaam opeens aan het herstellen is. Door middel van allerlei kwaaltjes grote en kleine. Dat doet mijn lichaam altijd vervelend maar wel herkenbaar. Het zoekt een weg om dingen af te sluiten en opnieuw te vullen. Ik baal ervan want nu ik niet meer de hele dag met mijn baarmoeder bezig ben wordt ik dus confronteerde met ziekte beelden waar ik eigenlijk ook niet op zit te wachten. Aan de andere kant herken ik het en weet ik dat het een tijdje duurt en dan vindt mijn lichaam opnieuw rust en vrede met zichzelf. Gek eigenlijk hoe iedereen anders reageert op een aantal zaken. Trouwens als ik dit nu tegen een arts zeg, dan wijst die rustig met zijn vinger naar zijn voorhoofd. Dat ben ik al gewend want, ontstekingen nee die komen ergens vandaan wat zichtbaar is..niet zomaar hoor mevrouw omdat u nu toevallig ook dingen emotioneel ziet. Nee hoor dokter tuurlijk u heeft gelijk zoals altijd. U heeft er voor geleerd ik niet. Hmmm denkend bij mezelf wie zit er al 30 jaar in de lichaam?

Liefs Saskia